(46)
Wat lang geleden schoenmaat was, vormt vandaag ‘ineens’ mijn leeftijd. Dat op zich is al een hele gewaarwording.
Maar waar ik van schoengrootte nog terugzakte naar kleinerer maat, zit dat er bij het getal mijner jaren niet in. Die komen nooit weerom.
Wat geweest is, is voorbij – daarvan is alleen nog eenmaal rekenschap te geven. Wie zal dan bestaan?
Talloos, talrijk en -arm, zijn de voetstappen die (door Gods goedheid en ondanks mezelf) in diverse schoenmaten achterliggen. Met gekruip, getuimel, strompelen en struikelen er dwars doorheen.
‘Maak mijn voetpaden vast, o God,
Opdat ik mag gaan in Uw wegen,’*
___
* Ps. 17:3 (ber. Datheen)