En toen was de minister-president ‘ineens’ jonger dan ikzelf… Het behoort tot het natuurlijk verloop der dingen dat zulks vroeg of laat gebeuren kan – mits we tijd van leven krijgen.
Over natuurlijk verloop gesproken: is een regering o.l.v. D66 (als kleinste grootste partij ooit) daar ook geen toonbeeld van? Uitkomst van de voor- en naoorlogse weg van ons volk, de keuze uit het paradijs bevestigend, weg van God en Zijn Woord…?
Hoewel ik er zelf (door beperkte energie) nog niet eens aan toekwam om ze allemaal te lezen of te beantwoorden, is het hoog tijd voor een dank-woord voor alle hartelijke felicitaties.
Ditmaal heb ik er een wiskundig teken voor geplaatst om niet (als een langspeelplaat) in herhaling te vallen voor wat betreft dit stukje.
> is het ‘groter-dan-teken’.
Ik wil er maar mee uitdrukken hoezeer ik uw, jouw en jullie meeleven en gelukwensen vanwege mijn verjaardag gewaardeerd heb en nog waardeer!
Terwijl ikzelf ‘van kwartaal naar septet’ ging, was het wederom overweldigend. Om stil van te worden.
Toen ik een plaatje zocht voor bij mijn vijfenveertigste verjaardag, verscheen er als eerste eentje van een ouderwetse 45-toeren langspeelplaat.
Dit type elpee had een kortere speelduur, maar bood een betere geluidskwaliteit en werd meestal voor singles gebruikt, zegt men.
Wat daarvan figuurlijk op mij van toepassing is? Daar waag ik me maar niet aan.
In mijn beleving en beperkingen blijft ‘de naald’ vaak in dezelfde moeizame groeve(n) steken… Ook het afgelopen levensjaar.
Des te groter het wonder dat het geheim van Zijn lankmoedigheid en taai geduld nog geen einde kende. Ondanks mijn ‘halsbrekende’ toeren, een kostbare, onverdiende, gave.
Eind maart lag er al eentje klaar: een blog met een foto van de zeldzame boventuin bij mij in de buurt. Maar van plaatsen kwam het niet…
Eerst dacht ik aan een maandje uitstel, ter afsluiting van het eerste trimester. Maar ook dat schoot erbij in, evenals het semestereinde.
Maar met een schuldige blik op de zomerse boventuin haast ik me nu om de jarigen van het eerste septet (januari t/m juli) alsnog hartelijk te feliciteren.
Het moge met hen gaan als met deze dakbeplanting, die het van Boven krijgt en hebben ‘moet’ – genadiglijk!
Het Hoofd van de ene heilige, katholieke (=algemene) Christelijke Kerk is in de hemel, aan de Rechterhand des Vaders met ere en heerlijkheid gekroond: het Lam Gods, Dat dood geweest is, maar leeft tot in alle eeuwigheid.
Hij is het énige Hoofd van de triomferende Kerk in de hemel, de strijdende Kerk op aarde, én van de komende Kerk. Deze laatste zijn zij die, naar Gods verkiezend welbehagen, in de tijd nog zúllen worden toegebracht tot Zijn Gemeente.
Welgelukzalige Kerk!
Geen paus van Rome. En ze raken zelf ook ‘paus’ af.
De tijd dat de aarde ‘t voortbracht op Gods spreken (op de 3e, 5e en 6e dag van de eerste week) ligt zo’n zesduizend jaar achter ons. Sinds de zondeval zijn er doornen, distels, is er ‘zweet des aanschijns,’ vloek en dood.
Maar wat in den beginne was, en nog is, is de afhankelijkheid van de Heere, de hemelse Landman.
