Wat lang geleden schoenmaat was, vormt vandaag ‘ineens’ mijn leeftijd. Dat op zich is al een hele gewaarwording.
Maar waar ik van schoengrootte nog terugzakte naar kleinerer maat, zit dat er bij het getal mijner jaren niet in. Die komen nooit weerom.
Wat geweest is, is voorbij – daarvan is alleen nog eenmaal rekenschap te geven. Wie zal dan bestaan?
Talloos, talrijk en -arm, zijn de voetstappen die (door Gods goedheid en ondanks mezelf) in diverse schoenmaten achterliggen. Met gekruip, getuimel, strompelen en struikelen er dwars doorheen.
Digitaal heb ik er vanmiddag wat oude kranten op nageslagen. Vóór de bevrijding stonden deze onder toezicht van de zware censuur van de propaganda van het Derde Rijk.
Erna kleurden ze Oranje – veelal mét de eerbiedige erkenning van de Almachtige, Die middellijk door de Geallieerde legers ons land bevrijdde uit de nationaalsocialistische Duitse wurggreep.
Al ‘bladerend’ komt de geschiedenis een beetje tot leven – tenminste voor zover ik het mij als laat-twintigste-eeuwer kan voorstellen…
Vrijheid is niet vanzelfsprekend. Toen evenmin als eenentachtig jaar later. Het blijft gave en opgave tegelijk – onder het beding van de onmisbare zegen van hét ‘Schild ende Betrouwen!’
En toen was de minister-president ‘ineens’ jonger dan ikzelf… Het behoort tot het natuurlijk verloop der dingen dat zulks vroeg of laat gebeuren kan – mits we tijd van leven krijgen.
Over natuurlijk verloop gesproken: is een regering o.l.v. D66 (als kleinste grootste partij ooit) daar ook geen toonbeeld van? Uitkomst van de voor- en naoorlogse weg van ons volk, de keuze uit het paradijs bevestigend, weg van God en Zijn Woord…?
Juist deze week (en welke week eigenlijk niet?) dacht ik eraan terug toen ik wat las over invloed van stages op iemands leven.
Wat hebben die zes stageweken destijds bij ds. Op ’t Hof in Nederhemert, op mij als zeventienjarige…, een onvergetelijke indruk gemaakt!
In de kerkbode aangekondigd als had ik zijn ‘bodyguard’ kunnen zijn, bracht ik daar, ook toen al, weinig van terecht. Doch welk een vertrouwen en vertrouwelijkheid vielen mij ten deel – ondanks al mijn onkunde en jonkheid.
Heden is hij ontheven door en in hope van die enige waarachtige Body- en Soulguard ontslapen.
Je hebt er geen AI voor nodig om rood-groen te ontwijken. Denk slechts aan hun dreigement om de gehele Israëlische bevolking te gijzelen als drukmiddel tegen de strijd om Gaza, door hen geframed als volkerenmoord…
Je kunt zeggen dat het wél kan, maar het rood-wit-blauw van onze nationale driekleur dekt het jaren-’60-groen van de intolerantie, marginalisering en de goddeloze uniformiteit bepaald niet…
Moet het dan nóg dieper rood, méér groen of blauw(-wit) op straat?
Radicaal anders:
“Tot God wilt u begeven, Zijn heilzaam Woord neemt aan, als vrome christen leven, ’t zal hier haast zijn gedaan.”*
_____
* Wilhelmus:15b
_____
Het kan nóg (2)
Voor duizenden medelanders is er geen stembiljet. Evenmin onderwijs, al dan niet gegrond op de Heilige Schrift.
Geen ‘eigen risico’, want gezondheidszorg is aan hen niet besteed.
Ze komen niet ‘out’, raken niet ‘in’… Zien nooit het zevenkleurige teken van Góds onveranderlijke trouw in der wolkenboog.
Ze wonen niet ‘op vijf minuten fietsen’ van een azc in een villawijk aan de overzijde.
Hun leven (schier ‘het recht’ van een ander…?) werd hen zonder hún wil of weten, en tégen Zíjn geopenbaarde wil en Wet, in de moederschoot ontnomen door abortus provocatus.
Hoewel ik er zelf (door beperkte energie) nog niet eens aan toekwam om ze allemaal te lezen of te beantwoorden, is het hoog tijd voor een dank-woord voor alle hartelijke felicitaties.
Ditmaal heb ik er een wiskundig teken voor geplaatst om niet (als een langspeelplaat) in herhaling te vallen voor wat betreft dit stukje.
> is het ‘groter-dan-teken’.
Ik wil er maar mee uitdrukken hoezeer ik uw, jouw en jullie meeleven en gelukwensen vanwege mijn verjaardag gewaardeerd heb en nog waardeer!
Terwijl ikzelf ‘van kwartaal naar septet’ ging, was het wederom overweldigend. Om stil van te worden.